«Μαθητές με αναπηρίες και μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στα σύγχρονα σχολεία»
Είναι γνωστό ότι υπάρχουν ανάμεσα σε όλους τους μαθητές της χώρας και μαθητές με ξεχωριστές δεξιότητες και οι μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.
Μαθητές που έχουν σημαντική δυσκολία στη μάθηση και στην προσαρμογή εξαιτίας ιδιαιτεροτήτων (σωματικών, διανοητικών, ψυχολογικών, συναισθηματικών και κοινωνικών). Εμποδίζεται η μάθησή τους γιατί έχουν χάσει το φως τους και δεν βλέπουν ή βλέπουν ελάχιστα ή έχουν σοβαρά προβλήματα στην ακοή τους.
Κάποιοι δεν μπορούν να περπατήσουν, να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους ή έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας και περνούν ένα μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής τους στα κρεβάτια των νοσοκομείων.
Κατά καιρούς όλα αυτά τα παιδιά χαρακτηρίστηκαν ως προβληματικά, απροσάρμοστα, ειδικά. Οι μαθητές με αναπηρία και οι μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δεν είναι ασθενείς ούτε άτομα με ειδικές ικανότητες. Είναι νήπια, παιδιά, νέοι, μαθητές με δικαιώματα στην εκπαίδευση, στην εργασία και τη ζωή.
Το γέλιο, το παιχνίδι, η χαρά, η ξεγνοιασιά είναι δικαίωμα και ανάγκη για όλα τα παιδιά. Επίσης, δικαίωμα είναι να υπάρχει σχεδιασμένη φροντίδα για τη δυνατότητα ίσων ευκαιριών σε όλους τους μαθητές, ισότητα στις ευκαιρίες για να αναπτύξουν όλοι οι μαθητές μας τις ικανότητές τους και οπωσδήποτε να εφαρμόζεται η θεμελιώδης απαίτηση της κοινωνίας: «το να γίνεσαι αποδεκτός, όπως είσαι, και να συνυπάρχεις με τους άλλους».
Το να «συνυπάρχεις» σημαίνει ότι όλοι οι μαθητές μεταξύ τους χρειάζεται να αναπτύσσουν αμοιβαίες σχέσεις και φιλίες να αισθάνονται υπευθυνότητα για τον εαυτό τους αλλά και για τους άλλους. Ακόμη, να ανταλλάσσουν μεταξύ τους εμπειρίες, να μάθουν να βοηθούν και να συνεργάζονται, να αντιλαμβάνονται αλλά και να αποδέχονται τη «διαφορετικότητα». Μόνο έτσι οι μαθητές με αναπηρίες και οι μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες θα μπορέσουν να περάσουν το τείχος της αποξένωσης, της μοναξιάς, της απόρριψης, της αχρηστίας, το τείχος της απογοήτευσης, της ταπείνωσης, της αδιαφορίας, της καθημερινής ταλαιπωρίας της δικής τους και της οικογένειας τους.
Τα σύγχρονα σχολεία λοιπόν, χρειάζεται να παρέχουν στους μαθητές με αναπηρία και στους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, εκπαίδευση με σκοπό:
* την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους
* τη βελτίωση των ικανοτήτων και δεξιοτήτων τους
* τη δυνατότητα ένταξης και συμβίωσης με το κοινωνικό σύνολο
* την αποδοχή τους από τους άλλους και την ισότιμη κοινωνική τους εξέλιξη.
Χρειάζεται όλοι προσωπικά, συλλογικά, κρατικά, παγκόσμια, να κάνουμε πράξη το «συμμετέχω», το «συμπεριλαμβάνομαι», το «συνυπάρχω», το «αποδέχομαι τη διαφορετικότητα». Αλλιώς, θα είναι τουλάχιστον εμπαιγμός να μιλάμε για ίσες ευκαιρίες, για συμμετοχή, για ένταξη ενώ οι μαθητές με ειδικές ανάγκες παραμένουν «αόρατοι» σε μια κοινωνία που δεν τους παρέχει συμμετοχή στη γνώση.
Όταν λοιπόν η ψυχή δίνει αγάπη, παραπάνω από το περίσσευμα, έργο, με γνώση και εξειδίκευση και χαρά τότε η αναπηρία καθηλώνεται και έρχονται στον νου μας τα λόγια της μεγάλης Ειδικής Παιδαγωγού Ρόζας Ιμβριώτη:
«Το έργο της προστασίας και της αγωγής των αδύνατων παιδιών μεγαλώνει σε βάθος την ανθρώπινη ψυχή και υψώνει τη στάθμη της ανθρωπότητας».
Link: https://www.greek-language.gr/certification/dbs/teachers/show.html?id=565
